สำนักพิมพ์ | หมวดหนังสือ
Login เข้าสู่ระบบที่นี่
ค้นหาผลงานนักเขียน 1168
Online Status
เรามี 16 บุคคลทั่วไป ออนไลน์เสียงจากนักอ่าน
What is your favorite sitcom most? buy zithromax
Hello, who noted how the new year? buy prednisone ...
Hello, who noted how the new year?
อร๊ายยยยยยย เพิ่งอ่านจบหมาด ๆ ตอนจบในหนังสือ หวานน...- เจอนิสัยหมอโห แล้ว อึ๋ยยย ตรงสเปกมากมาย เจอนางเอกก...
บอกได้คำเดียวว่ า น่าอ่านมาก
:D
เล่มนี้ซื้ออ่าน แล้วด้วย- ตามมาเก็บความหว านของหมอโหกะหนู หวายคะ ยินดีกับคุณ...
อ่านจบแล้วค่ะ พระเอกกะล่อน แต่ก็น่าร้าก :-* :-* :o...
คีราณไปที่รีสอร ์ตแล้ว จะเจอนางเอกแล้ว :oops:- คีราณน่ารักกกกก กกกกกกกกกก ่ตามอ่านตั้งแต่ ในเว็บแ...
| ตัวอย่างเนื้อเรื่อง : อุ่นรัก _ณ_ปาย |
|
-ตอนที่ 1-
ทันที ที่รถโดยสารปรับอากาศชั้นหนึ่งต้นทางจากกรุงเทพมหานครแล่นเข้าเทียบชานชาลา บรรดาคนขับรถรับจ้างที่ยืนรอท่าอยู่ใกล้ ๆ ก็กรูกันเข้าไปออตรงประตู พลางตะโกนเรียกผู้โดยสารที่กำลังทยอยลงจากรถด้วยภาษาท้องถิ่น
“รถแดงก่อครับ ๆ” หญิง สาวร่างบางในชุดกางเกงยีนและแจ็กเก็ตสีเทาก้าวลงจากรถ ในมือมีกระเป๋าเดินทางขนาดย่อมใบหนึ่ง เป้ใบใหญ่ที่สะพายติดหลังข่มให้ร่างบอบบางนั้นดูเล็กลงไปอีก เธอส่ายหน้าให้คนขับรถรับจ้างคนหนึ่งที่เข้ามาสอบถาม แล้วเดินดุ่มเข้าไปยังอาคารผู้โดยสาร ปาฏลีกระชับเสื้อแจ็กเก็ต ที่สวมอยู่ให้แน่นเข้า แม้อากาศกลางเดือนตุลายังไม่หนาวจัดมากนัก แต่ลมที่พัดกรูเกรียวยามเช้ามืดก็ทำให้คนกรุงที่เคยชินแต่อากาศร้อนอย่าง หล่อนรู้สึกเย็นยะเยือกจับใจ ท้องฟ้าเบื้องนอกอาคารผู้โดยสารของ สถานีขนส่งยังมืดสนิท ปาฏลีเหลียวซ้ายแลขวามองหาห้องน้ำเพื่อจะแวะเข้าไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น เสียหน่อย แม้เบาะรถโดยสารปรับอากาศที่นั่งมาจะเอนนอนได้เกือบหนึ่งร้อยแปดสิบองศา แต่การนอนขดอยู่ท่าเดียวเกือบตลอดคืนก็ทำให้หญิงสาวปวดเมื่อยเนื้อตัวและ หลับไม่สนิทนัก หลังจากล้างหน้าแปรงฟันออกจากห้องน้ำแล้ว ปาฏลีก็เริ่มเมียงมองหาช่องขายตั๋วโดยสารสำหรับการเดินทางต่อไปอีกทอดหนึ่ง ช่องขายตั๋วส่วนใหญ่ยังปิดสนิท แม้จะมีพนักงานนั่งอยู่หลังช่องกระจก แต่ส่วนใหญ่ก็ยังคงนั่งหวีผมแต่งหน้ารอเวลาเปิดขายตามที่ติดประกาศไว้เหนือ ช่องขายตั๋ว หญิงสาวเดินไปหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้หน้าช่องขายตั๋ว ไปอำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ปลดเป้หลังวางไว้ที่เก้าอี้ข้างตัวและรื้อเอาหนังสือเล่มเล็ก ๆ ออกมาอ่าน ไล่สายตาไปตามตัวหนังสืออย่างไม่จดจ่ออะไรนัก พลันความคิดของเธอก็โลดแล่นกลับไปยังเจ็ดร้อยกว่ากิโลเมตรที่เธอจากมา 'ลี พี่ขอโทษ' เสียงอรรฆพลยังก้องสะท้อนอยู่ในหัว ภาพของชายหนุ่มที่หล่อนคบหามานานกว่าสามปี กับรุ่นน้องที่หล่อนแสนรักแสนไว้ใจผุดขึ้นมาจากซอกหลืบของความทรงจำ ทั้ง ๆ ที่พยายามทั้งผลักทั้งดันให้มันเข้าไปหลบซ่อนอยู่ในนั้น แต่ทุกครั้งที่เผลอ มันก็คอยออกมาหลอกหลอนเธอตลอดเวลา คนทั้งคู่ที่หล่อนรักและไม่เคยคิดว่าจะมีสิ่งใดมาสั่นคลอนความสัมพันธ์นี้ ได้ กลับทรยศและทำร้ายหล่อนได้อย่างเจ็บปวด เมื่อปาฏลีจับได้คาหนังคาเขาว่าทั้งสองคนแอบคบกันมาเกือบปีโดยที่หล่อนไม่ เคยล่วงรู้หรือระแคะระคายแม้แต่น้อย แต่ไม่มีอะไรจะร้ายกาจเท่ากับที่คนทั้งสองเดินจูงมือกันเข้ามาสารภาพและ ขอร้องให้หล่อนยกโทษให้ หล่อนแทบเป็นบ้า วันทั้งวันไม่เป็นอันทำอะไร นอกจากนอนจมอยู่กับน้ำตาทั้งกลางวันและกลางคืน ความเจ็บปวดจากการถูกคน ที่รักทรยศนั้นก็มากเพียงพอแล้ว แต่การได้รับรู้ว่าหล่อนไม่ใช่คนที่เขาเลือกทั้ง ๆ ที่มาก่อน ก็ยิ่งทำให้หล่อนตระหนักถึงความไร้ค่าของตัวเอง หลังจากทำงาน แบบคนไร้วิญญาณอยู่เกือบอาทิตย์ ปาฏลีจึงตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋าและลาพักร้อนยาว เดินทางขึ้นเหนือ ตั้งใจจะหนีให้ไกลจากความทุกข์ทรมานและความทรงจำเก่า ๆ ที่แวดล้อมหล่อนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ก่อนที่ตัวเองจะดำดิ่งสู่ก้นบึ้งของความเศร้าโศกมากไปกว่านี้ โชคดีที่หัวหน้างานของหล่อนเข้าใจและยินดีให้ลาพักได้โดยไม่มีกำหนด จนกว่าจะรู้สึกดีขึ้น “ปายค่ะปาย รถจะออกแล้วนะคะ” เสียงพนักงานสาวประจำช่องขายตั๋วปลุกให้หญิงสาวตื่นขึ้นจากภวังค์ ปาฏลีลนลานปาดหยาดน้ำออกจากร่องแก้ม แล้วคว้ากระเป๋าทั้งสองใบลากไปที่หน้าช่องขายตั๋วอย่างรวดเร็ว “ตั๋วไปปายที่หนึ่งค่ะ” “ไปปายที่หนึ่งครับ” หญิง สาวได้ยินเสียงตัวเองพูดขึ้นพร้อม ๆ กับเสียงทุ้มจากร่างหนึ่งที่เบียดเข้ามายืนเคียงข้าง ชายหนุ่มร่างสูงยื่นเงินจำนวนหนึ่งเข้าไปในช่องกระจกก่อนที่ปาฏลีจะทันหยิบ เงินออกจากกระเป๋าสตางค์ด้วยซ้ำไป พนักงานสาวมองทั้งสองคนสลับกัน ไปมาอย่างลำบากใจ แล้วอ้อมแอ้มบอกว่า “เอ่อ...ขอโทษค่ะ ตั๋วเหลือใบเดียว ต้องรอเที่ยวต่อไปตอนสิบโมงนะคะ” “งั้นขอผมก่อนครับ ผมรีบ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว ปาฏลีหันขวับไปมองหน้า พร้อมกับแหว “เอ๊ะ คุณ มาทีหลังก็ต้องรอสิคะ” ชายหนุ่มหันกลับมามองหล่อนแล้วทำท่าราวกับเพิ่งรู้ว่ามีหล่อนยืนอยู่ตรงนั้น “อ้าว คุณ ไม่เห็นเหรอครับว่าผมยื่นเงินก่อน” “แต่ คุณเป็นผู้ชาย คุณควรจะเสียสละให้ผู้หญิงก่อนนะ” ปาฏลีเริ่มขมวดคิ้วด้วยไม่สบอารมณ์ ปล่อยมือจากกระเป๋าเป้ยกขึ้นเท้าเอวอย่างเอาเรื่อง “โธ่ ! ผู้หญิง เอาอีกละ ทำไมชอบอ้างสิทธิสตรีเพื่อเอาเปรียบผู้ชายนักนะ ผมรีบนะคุณ ให้ผมไปก่อนเถอะ” ว่าแล้วก็หันกลับไปหาพนักงานขาย เร่งให้เธอฉีกตั๋วให้โดยเร็ว ปาฏลีเขม้นมองหน้าชายหนุ่มตรงหน้าอย่างหงุดหงิด ทำไมนะ ! ทำไมผู้ชายถึงชอบเอาเปรียบผู้หญิงนัก เกลียดจริง ๆ พวกผู้ชาย ! พนักงาน สาวยิ้มจืด ๆ ให้หล่อน แล้วบรรจงฉีกตั๋วส่งให้ชายหนุ่ม แต่ปาฏลีไวกว่าหล่อนวางเงินจำนวนเท่าราคาตั๋วบนเคาน์เตอร์แล้วฉวยตั๋วจากมือ พนักงานก่อนที่ชายหนุ่มจะทันตั้งตัว “เฮ้ย ! คุณ !” เขาอุทานได้เพียงเท่านั้น เมื่อปาฏลีคว้ากระเป๋าเป้จากพื้นเหวี่ยงขึ้นหลังแล้วออกวิ่งไปทางชานชาลาที่ รถโดยสารปลายทางปายจอดติดเครื่องรออยู่ โดยไม่สนใจเสียงตะโกนเอะอะจากเบื้องหลัง พอกระโจนขึ้นรถได้ก็ตะโกนบอกคนขับเสียงดัง “ออกเลยพี่ !” เหมือน กับเป็นใจ คนขับถอยรถออกจากช่องทันทีที่หญิงสาวทิ้งตัวนั่งที่เบาะว่าง เกือบทั้งรถเป็นวัยรุ่นกลุ่มใหญ่ ท่าทางจะเป็นนักศึกษากำลังไปออกค่าย คงเพราะเหตุนี้กระมัง รถถึงเต็มเร็วนัก หญิงสาวหันไปมองอาคารผู้โดยสารจากกระจกท้ายรถ เมื่อไม่เห็นใครวิ่งตามออกมาอย่างที่นึกกลัว จึงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ขอโทษเถอะนะ แต่สะใจเหมือนกันที่ได้เอาคืนพวกผู้ชายแบบนี้ ! ปา ฏลีสะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงตะโกนเอะอะอยู่รอบ ๆ ตัว ภาพเทือกเขาสูงปกคลุมด้วยต้นไม้ใหญ่เขียวชะอุ่มที่วิ่งผ่านช่องหน้าต่างของ รถโดยสารก่อนผล็อยหลับไม่มีอีกแล้ว กลับกลายเป็นบ้านเรือนหลังเล็ก ๆ เรียงรายอยู่สองฝั่งถนน ไกลออกไปเป็นเทือกเขาที่โอบล้อมเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ไว้ เหล่านักศึกษาร่วมขบวนรถต่างชี้ชวนกันดูบ้านเรือนที่มองเห็นจากหน้าต่างพลาง หัวเราะกันอย่างครื้นเครง ปาฏลียกกระจกหน้าต่างรถที่หล่อนปิด ไว้ระหว่างเดินทางขึ้น ปล่อยให้สายลมกรูเข้าปะทะใบหน้าและพัดเส้นผมยาวสะบัดตามแรงลมไปด้านหลัง อากาศภายนอกรถเย็นเยียบทั้ง ๆ ที่แสงแดดจัดจ้า ท้องฟ้าหน้าหนาวไร้เมฆแลดูกระจ่างตา หญิงสาวสูดอากาศเข้าเต็ม ปอด รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก เป็นครั้งแรกในระยะเวลาหลายวันที่หล่อนหลับไปโดยไม่มีน้ำตา แม้จะเป็นการหลับพักช่วงสั้น ๆ บนเบาะรถโดยสารที่ปรับเอนไม่ได้ก็ตาม แต่คงเพราะอดนอนติดต่อกันหลายวัน ความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง และธรรมชาติอันสมบูรณ์ตลอดสองข้างทาง ปาฏลีจึงเผลอหลับไปอย่างง่ายดาย ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจจะทอดอารมณ์ชมความงามของขุนเขาสูงเทียมฟ้าให้เต็มอิ่มแท้ ๆ รถ โดยสารขนาดเล็กที่วิ่งรับส่งผู้โดยสารระหว่างสองเมืองเลี้ยวเข้าสู่ลานจอด เล็ก ๆ ในย่านใจกลางเมือง เหล่าผู้โดยสารต่างทยอยขนของลงจากรถ เช่นเดียวกับปาฏลีที่หอบหิ้วสัมภาระลงอย่างทุลักทุเล หล่อนเดินตรงไปยังร้านขายของชำเล็ก ๆ ใกล้กับลานจอดรถ เอ่ยปากถามทางไปยังจุดหมายกับป้าเจ้าของร้านที่ยิ้มแย้มชี้มือบอกทางอย่างมี ไมตรี ระยะทางไม่ไกลนัก ปาฏลีจึงตัดสินใจออกเดินมากกว่าจะเรียกรถสองแถวที่จอดเรียกลูกค้าอยู่ใกล้ ๆ ตั้งใจว่าจะเดินชมบรรยากาศของเมืองไปพลาง ๆ นาฬิกาที่ข้อมือบอก เวลาสิบโมงกว่าเล็กน้อย แม้จะเป็นยามสาย แต่บรรยากาศในเมืองท่องเที่ยวเล็ก ๆ แห่งนี้ยังคงเงียบสงบ ร้านอาหารสองข้างทางมีนักท่องเที่ยวนั่งกันอยู่ประปราย ส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติที่เดินทางท่องเที่ยวแบบแบ็กแพค ร้านขายของที่ระลึกจำพวกของพื้นเมืองที่เปิดอยู่ไม่กี่ร้านยังไม่มีลูกค้า คงต้องรอให้บ่ายแก่ ๆ กว่านี้ จึงจะมีนักท่องเที่ยวแวะเวียนมาเยี่ยมชม เกือบ สิบนาทีต่อมา ปาฏลีจึงมาหยุดยืนอยู่หน้าร้านกาแฟเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง เหนือหลังคามุงกระเบื้องดินเผาสีน้ำตาลแก่ มีป้ายไม้เล็ก ๆ เขียนเป็นรูปโปสการ์ด จ่าหน้าด้วยลายมือหวัด ๆ ว่า “ณ ปาย” หน้าร้านมีโต๊ะเก้าอี้หวายสามถึงสี่ชุดตั้งอยู่ใต้ชายคาที่ยื่นออกมา มีคนนั่งดื่มกาแฟอยู่แล้วเกือบเต็ม เมื่อมองเข้าไปภายในจึงเห็นว่ามียกพื้นไม้สูงระดับเอวอีกชั้น มีชุดโต๊ะเก้าอี้แบบเดียวกันตั้งอยู่อีกจำนวนหนึ่ง บนผนังแขวนภาพเขียนสีน้ำเป็นรูปทิวทัศน์ต่าง ๆ กัน คงเป็นทิวทัศน์จากที่ต่าง ๆ ในเมืองนี้ มุมหนึ่งจัดเป็นมุมขายของที่ระลึกจำพวกโปสการ์ดภาพสีน้ำ ถุงผ้าเพนท์ลายการ์ตูน และแก้วกาแฟลายป้ายชื่อร้านที่ดูเหมือนจะเป็นโลโก้ที่ทำให้คนจดจำร้านได้ เป็นอย่างดี ปาฏลีตรงเข้าไปหาหญิงสาวร่างเล็กผมสั้นในชุดผ้ากัน เปื้อนสกรีนชื่อร้าน ที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่หลังเคาน์เตอร์ ตรงหน้ามีขวดโหลบรรจุเมล็ดกาแฟชนิดต่าง ๆ เรียงรายอยู่เต็ม “ขอลาเต้แก้วหนึ่ง ใส่นมเยอะ ๆ นะคะ” ปาฏลีเอ่ยขึ้นเมื่อเดินเข้าถึงตัว หญิงสาวหลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้นมองอย่างแปลกใจ แต่เมื่อเห็นคนตรงหน้าถนัดตาก็ฉีกยิ้มกว้าง ร้องเสียงดัง “ยัยลี !” “เบา ๆ ก็ได้ ยุ้ย ดูสิ ลูกค้าเธอแตกตื่นหมดแล้ว” ปาฏลียิ้มให้เพื่อน พลางยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเป็นการเตือนเมื่อเห็นลูกค้าในร้านมองมาที่หล่อน เป็นตาเดียว “โอย ดีใจจังที่เธอมา” เมธาวีเดินอ้อมเคาน์เตอร์ออกมาหา ทั้งสองสาวสวมกอดกันอย่างรักใคร่ “เธอโทร. มาเมื่อวานว่าจะมา ฉันก็ไม่นึกว่าจะไวขนาดนี้” “ก็ มันอดคิดถึงเธอไม่ได้นี่นา อยากมาให้เร็ว ๆ ก่อนที่ฉันจะเป็นบ้าตาย” หางเสียงตอนท้ายสลดลงเล็กน้อย ปาฏลีสบตาเพื่อนรักที่มองมาอย่างเห็นใจ พลางยิ้มเศร้า “โวยวายอะไรน่ะยุ้ย ?” เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลังทั้งสองสาว เมื่อหันไปมองก็พบชายหนุ่มร่างสูงผิวขาวสะอ้าน สวมแว่นตากรอบดำหนา มายืนเท้าเอวมองยิ้ม ๆ อยู่ก่อนแล้ว “พี่อาร์ม ดูสิว่าใครมา” เมธาวีโอบเอวเพื่อนหันไปหาชายหนุ่มราวกับจะอวด “สวัสดีค่ะพี่อาร์ม” ปาฏลียกมือไหว้ แล้วส่งยิ้มตอบ “อ้อ ลีนี่เอง มิน่ายัยยุ้ยโวยวายลั่น เขาเพิ่งบอกพี่เมื่อวานนี้เองว่าลีจะมา” นรุฒม์รับไหว้แล้วหันไปยิ้มล้อเลียนเมธาวี “มาไวอย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน พี่ขี้เกียจฟังเขาบ่นรอ” เมธาวีส่งสายตาค้อนให้อย่างไม่ปิดบัง ปาฏลีหัวเราะขำกิริยาของเพื่อนสนิท แต่ก่อนที่เมธาวีจะเอ่ยปากโต้กลับ นรุฒม์ก็พูดขึ้นเสียก่อนว่า “แล้วกันยุ้ย ปล่อยให้ลีหอบของพะรุงพะรังอยู่ได้ เข้าบ้านก่อนไป จะได้ออกมาหาอะไรกิน” เมธาวี จึงหันไปหาเพื่อนรักเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ แล้วจึงกึ่งจูงกึ่งลากปาฏลีตรงไปยังบ้านไม้สองชั้นด้านหลังซึ่งเปิดเป็นที่ พักสำหรับนักท่องเที่ยวด้วย ด้านหน้ามีสวนหย่อมเล็ก ๆ ที่ตกแต่งและดูแลไม้ดอกไม้ใบไว้อย่างงดงาม ชิงช้าไม้โปร่งสีขาวตั้งอยู่กลางลานหญ้าเขียวชอุ่มตา ปาฏลีมองอย่างชื่นชม “บ้านเธอน่าเอ็นดูดีจัง” เมธาวีเหลือบมองตามสายตาของเพื่อนสาว แล้วตอบด้วยน้ำเสียงแฝงความภูมิใจ “ฝีมือพี่อาร์มเขาน่ะ เธอก็รู้นี่ว่าสามีฉันเขาทำงานอะไร” เมธาวี เป็นเพื่อนสนิทของปาฏลีมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ทั้งสองรักใคร่สนิทสนมกันมาก เมื่อเมธาวีเรียนจบเธอก็แต่งงานกับนรุฒม์ เพื่อนรุ่นพี่ต่างคณะที่คบหากันมานาน และเพราะเธอสุขภาพไม่ดีนัก เมธาวีและสามีจึงย้ายกลับมายังบ้านเกิดของเธอ และเปิดร้านกาแฟเล็ก ๆ ขึ้น โดยมีนรุฒม์คอยช่วยเหลือและรับทำงานออกแบบโดยอิสระอีกงานหนึ่ง เมธาวีชักชวนปาฏลีให้มาเยี่ยมเธอหลายครั้ง แต่เพราะงานรัดตัวและระยะทางที่ไกลเอาเรื่อง ปาฏลีจึงไม่มีโอกาสได้มาสักครั้ง ก็คราวนี้เองที่ได้ฤกษ์เดินทางมาเยี่ยมเพื่อนรักเสียที ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่ฤกษ์ดีเลยสักนิด “ฉันไม่คิดว่าเธอจะมาไวขนาดนี้ โชคดีนะที่แขกเพิ่งเช็กเอาท์ออกไปห้องหนึ่งเมื่อวานนี้เอง” เมธาวีว่าพลางไขกุญแจห้องพักที่ชั้นล่างของบ้านให้ เมื่อดึงบานประตูไม้ออก ลมก็พัดกรูเข้ามาจากหน้าต่างบานเล็กที่ผนังด้านตรงข้าม ผ้าม่านลูกไม้ปลิวสะบัด ภายในมีเตียงขนาดใหญ่ปูที่นอนไว้เรียบตึงตั้งอยู่เกือบชิดผนัง ด้านในมีตู้เสื้อผ้าไม้แบบโบราณกับโต๊ะเครื่องแป้งแบบที่เคยเห็นบ่อย ๆ ในละครย้อนยุค ห้องน้ำเล็ก ๆ ตรงมุมห้องมีประตูเป็นบานไม้สองบานแบบเดียวกับประตูห้อง ปาฏลีมองห้องเล็ก ๆ นั้นอย่างพอใจ “ห้องนี้ไม่มีทีวี ถ้าเธออยากได้ห้องมีทีวีแล้วก็แอร์ต้องรอเย็นนี้นะ เพราะแขกชั้นบนจะเช็กเอาท์” เมธาวีเดินเข้ามาเปิดพัดลมให้ พัดลมแบบใบพัดกว้างเหนือเพดานก็หมุนเร็ว ๆ จนปาฏลีต้องห่อไหล่เพราะความหนาวสะท้าน “อูย ไม่ต้องหรอก ฉันมาที่นี่ไม่ได้อยากมาดูทีวี แล้วแอร์ก็คงไม่จำเป็น เพราะนี่ก็หนาวจะแย่แล้ว” “เพิ่ง เดือนตุลา ยังไม่หนาวนักหรอก เธอคงยังไม่ชินมากกว่า แต่ถ้ากลางคืนก็เย็นขึ้นหน่อย” ว่าพลางเจ้าของบ้านก็เดินเข้าไปสำรวจข้าวของในห้องน้ำ “เดี๋ยวเธอจัดของแล้วก็อาบน้ำเสียเถอะนะ เสร็จแล้วจะได้ไปหาอะไรกิน” “ไม่เอาดีกว่า ฉันอยากจะนอนพักสักหน่อย เดี๋ยวอาบน้ำแล้วกะว่าจะนอนเลย เมื่อคืนนั่งรถมาทั้งคืน นอนไม่ค่อยหลับ” “แต่เธอยังไม่ได้กินอะไรไม่ใช่เหรอ?” “กินแล้ว ไม่ต้องห่วง” ปาฏลีจำต้องพูดปด เพราะหล่อนยังไม่มีอารมณ์อยากทานอะไรในตอนนี้ เมธาวีตรงเข้ามาจับมือหญิงสาวบีบแรง ๆ “เธอเป็นเพื่อนฉันนะลี ไม่ห่วงเธอ จะให้ฉันไปห่วงใครล่ะ” ปาฎ ลีบีบมือเพื่อนตอบแล้วยิ้มให้บาง ๆ น้ำตาเริ่มออกมาคลอหน่วยเมื่อได้รับรู้ถึงน้ำใจจากเพื่อนสนิท “ขอบใจนะยุ้ย เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลย” “ไม่เอาละ เธอทำหน้าจะร้องไห้อีกแล้ว ที่เธอโทร. มาร้องห่มร้องไห้กับฉันเมื่ออาทิตย์ก่อนยังไม่พออีกเหรอ เอาเป็นว่า เธอนอนพักให้สบายเถอะ ตื่นแล้วค่อยออกไปคุยกันนะ” ปาฏลีเอ่ยปาก ขอบใจเพื่อนรัก เมื่อเมธาวีออกจากห้องไปแล้ว หญิงสาวจึงล้มตัวลงนอนอย่างอ่อนแรง ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางบวกกับความเศร้าลึกภายใน ทำให้หล่อนทานอะไรไม่ลงและแทบไม่อยากพบปะผู้คน เมื่อได้พบหน้าเพื่อนที่รักสนิทกันเหมือนญาติ ความทุกข์ตรมในหัวใจก็ดูจะคลายลงไปเล็กน้อย แต่แล้วเมื่อต้องอยู่คนเดียวอีกครั้ง ความรู้สึกเก่า ๆ ก็กลับคืนมาอีก ความสับสนกลับไปกลับมาเช่นนี้รุมเร้าหล่อนตลอดในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เมื่ออยู่คนเดียวก็รู้สึกทุกข์ตรมหม่นไหม้จนแทบจะทนไม่ได้ เมื่ออยู่ท่ามกลางผู้คนก็ยังคงอ้างว้างเหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลก ความรู้สึกรวดร้าวเช่นนี้ จะมีใครเข้าใจบ้างไหมหนอ ? ปา ฏลีนอนมองเพดานอย่างไร้ความหมาย น้ำใส ๆ เอ่อออกจากหางตาหยาดลงบนที่นอน หญิงสาวไม่ใส่ใจจะปาดมันทิ้ง ปล่อยให้มันหยาดหยดลงอย่างนั้นจนหมดแรง และหลับไป… เมื่อ รู้สึกตัวอีกครั้ง ปาฏลีรู้สึกเหมือนได้หลับเต็มอิ่มเป็นครั้งแรกหลังจากต้องสะดุ้งตื่นกลางดึก มาหลายคืน หันไปมองนาฬิกาข้อมือที่ถอดวางไว้ที่โต๊ะเล็กข้างเตียง เข็มสั้นชี้เลยเลขสองมาเล็กน้อย บอกเวลาบ่ายสองโมงครึ่ง หญิงสาวหยัดกายขึ้น พลางกะพริบตามองรอบ ๆ ตัวอีกครั้ง อ้อ เรามาหายัยยุ้ยที่ปาย หลายครั้งที่หล่อนตื่นขึ้นมาแล้วต้องคอยบอกตัวเองว่ากำลังทำอะไรอยู่ที่ไหน เพราะบางครั้งสมองของหล่อนก็ราวกับจะชาเฉยกับสิ่งรอบตัวไปชั่วขณะ การสูญเสียความรักทำร้ายคนเราได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ ? เอาล่ะ อาบน้ำดีกว่า เดี๋ยวยัยยุ้ยจะเสียเวลามาตามเสียอีก ปาฏลีบอกตัวเอง แล้วลุกขึ้นเดินไปยังกระเป๋าเดินทางทั้งสองใบที่กองทิ้งไว้มุมห้อง ยกกระเป๋าหิ้วใบเล็กขึ้นวางบนโต๊ะเครื่องแป้ง รื้อเอาอุปกรณ์อาบน้ำและเครื่องสำอางออกมาเรียงหน้ากระจก เธอตั้งใจมาอยู่ที่นี่หลายวัน จัดข้าวของไว้ให้เรียบร้อยจะดีกว่ามาคอยควานหาจากกระเป๋าทุกวัน เมื่อค้นเอาของออกจากกระเป๋าหมดแล้ว จึงหันมาเปิดเป้หลังใบใหญ่เพื่อจะจัดเสื้อผ้าเข้าไว้ในตู้ แต่ แล้ว หญิงสาวก็ต้องขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ เมื่อเปิดกระเป๋าออกแล้วข้าวของภายในดูไม่คุ้นตาเอาเสียเลย เสื้อผ้าและหนังสือที่หล่อนหอบหิ้วมาจากกรุงเทพฯ อันตรธานหายไปราวปาฏิหาริย์ กลับกลายเป็นเสื้อผ้าสีทึม ๆ กับกล่องข้าวของแปลกตาที่หล่อนไม่รู้จักและแน่ใจว่าไม่ใช่ของตัวเอง ปาฏลีกะพริบตาปริบ ๆ แล้วล้วงมือหยิบกองเสื้อผ้าที่พับเอาไว้ลวก ๆ ในกระเป๋าออกมาดู เมื่อกางเสื้อผ้าพับแรกออกดูก็พบว่ามันคือเสื้อยืดสีน้ำเงินของผู้ชาย และตัวถัดไปคือกางเกงยีนสีเข้มของผู้ชายอีกเช่นกัน ปาฏลีคว้าเป้ ขึ้นพิจารณาใกล้ ๆ เป็นแบบและสีเดียวกันกับเป้หลังของหล่อน แต่เก่าและโทรมกว่าเล็กน้อย นี่หล่อนหยิบกระเป๋าของใครมากันล่ะนี่ ? ในเมื่อตอนที่เปิดเอาหนังสือออกมาอ่านที่สถานีขนส่งเชียงใหม่ มันยังเป็นกระเป๋าและข้าวของของหล่อนอยู่แท้ ๆ ปาฏลีนั่งลงกับ เตียงอย่างหมดแรง เคราะห์ซ้ำกรรมซัดอะไรอย่างนี้ หล่อนหนีมาจากกรุงเทพฯ หวังจะหลบมาพักให้ไกลจากปัญหาทั้งมวล กลับกลายเป็นว่าหล่อนประสบกับโชคร้ายตั้งแต่เริ่มต้นเลยหรือนี่ เสื้อผ้าข้าวของส่วนตัวที่หายไปก็ไม่กระไรนัก แต่ที่น่าเสียดายที่สุดก็คือ ไดอารี่ที่ข้างในบรรจุความรู้สึกของหญิงสาวเอาไว้เต็ม นี่ถ้าใครเก็บได้ คงแทบจะแต่งนิยายเศร้าสลดรันทดใจได้อีกเรื่องทีเดียว ปาฏลีนั่งงง กับโชคร้ายของตนอยู่ครู่หนึ่ง จึงถอนหายใจออกมายาว ๆ ลุกไปล้างหน้าล้างตา สางผมเผ้าให้เรียบแล้วรัดเป็นปมหางม้าไว้จนตึง ก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อไปหาเมธาวีที่น่าจะอยู่ที่หน้าร้าน เมธาวีกำลังเรียงถ้วยกาแฟใส่ถาดส่งให้พนักงานยกออกไปเสิร์ฟเมื่อหันมาเห็นปาฏลีเดินเข้าประตูหลังร้านมาอย่างหมดแรง “อ้าว ยัยลี เพิ่งตื่นเหรอ ? แล้วนั่นทำไมยังไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าอีกล่ะ ?” ปาฏลีถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วทำตาแดง ๆ มองหน้าเพื่อน “กระเป๋าเสื้อผ้าฉันหาย สลับเอาของใครมาก็ไม่รู้” “อ้าว ตายแล้วยัยลี ไปสลับกับใครที่ไหนมา ?” “ฉัน ก็ไม่รู้” หญิงสาวไหวไหล่แบบจนปัญญา “เมื่อตอนรอรถที่เชียงใหม่ก็ยังเป็นกระเป๋าของฉันอยู่เลย อะไรกันนักหนานะยุ้ย ทำไมฉันถึงได้โชคร้ายแบบนี้ เธอว่ามันจะเกี่ยวกับเบญจเพสของฉันรึเปล่า ?” ยังไม่ทันจะพูดจา อะไรกันต่อไป นรุฒม์ก็เดินเข้ามาจากหน้าร้าน ตามหลังมาด้วยชายหนุ่มคนหนึ่งที่แบกเป้หลังและสะพายข้าวของพะรุงพะรังเต็ม ไหล่ “มีอะไรกันหรือ ? ยุ้ย ลี” นรุฒม์เอ่ยปากถามเมื่อเห็นสีหน้าไม่สบายใจของทั้งสองสาว “ก็ยัยลีสิคะ ไม่รู้ไปนั่งใจลอยที่ไหนมา เลยไปหยิบเอากระเป๋าใครมาก็ไม่รู้ ของ ๆ ตัวก็หายไปด้วย” “อ้าว” นรุฒม์หลุดปากอุทานออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อปาฏลีเงยหน้าขึ้นมองสามีเพื่อนด้วยสายตาละห้อย แล้วมองเลยข้ามไหล่ไปยังชายหนุ่มอีก คนที่เดินตามเข้ามาด้วย ทันทีที่เห็นหน้าถนัด ปาฏลีก็ร้องออกมาเสียงดังลั่นจนคนทั้งร้านหันมามองอย่างตกใจ “คุณ !” ปา ฏลีจำได้ในทันทีว่าเป็นชายหนุ่มคนเดียวกับที่หล่อนแย่งซื้อตั๋วกับเขาที่ สถานีขนส่งเชียงใหม่ และดูท่าว่าเขาเองก็จำหล่อนได้แม่นเช่นกัน ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ขณะที่มองตอบมา “อ้าว นี่รู้จักกันด้วยหรือ ?” นรุฒม์มองทั้งสองคนสลับกันไปมา เช่นเดียวกับเมธาวีที่กะพริบตามองทั้งสองคนอย่างงง ๆ ปา ฏลีหันไปยิ้มเจื่อน ๆ กับนรุฒม์ จะว่าไป หล่อนก็ทำผิดเอาไว้เหมือนกันที่ไปแย่งตั๋วรถของเขามาต่อหน้าต่อตา แต่นั่นก็เพราะหล่อนกำลังหงุดหงิดโมโหและอยากจะเอาชนะผู้ชายทั้งโลก ทั้งยังไม่คิดด้วยว่าจะต้องมาพบกันอีก ทำไมหล่อนถึงลืมคิดไปได้นะว่าเขาก็จะเดินทางมาที่เดียวกันกับหล่อน แต่โลกก็ไม่น่าจะกลมถึงเพียงนี้นี่นา “ไม่รู้จักหรอก” ชายหนุ่มที่มาใหม่เอ่ยขึ้นก่อน หรี่ตามองมาที่ปาฏลี “แต่คิดว่าน่าจะรู้จักเอาไว้บ้างก็ดี ผู้หญิงอะไร มือไวอย่างกับลิง” -ตอนที่ 2-
ปา ฏลีหันขวับไปมองคนพูดอย่างเอาเรื่อง เป็นครั้งแรกที่หล่อนได้มองหน้าเขาเต็มตา ชายหนุ่มตรงหน้าสูงจนหล่อนต้องแหงนคอตั้งเมื่อยืนอยู่ในระยะใกล้กันขนาดนี้ ผิวคร้ามแดดอย่างคนที่ใช้ชีวิตกลางแจ้งอยู่เกือบตลอดเวลา คิ้วเข้มรับกับดวงตาคม ริมฝีปากบางหยักขึ้นน้อย ๆ ตามอารมณ์ภายใน เขามองมาที่หล่อนนิ่ง ๆ แต่แววตาที่ทอดมามีแววขันน้อย ๆ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้หญิงสาวหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก “เดี๋ยวนะ นี่มันอะไรกัน ? ตกลงสองคนนี่รู้จักหรือไม่รู้จักกันแน่” นรุฒม์หันไปมองคนนั้นทีคนนี้ทีเพื่อหาคำอธิบาย “ไม่รู้จักค่ะ !” ปาฏลีตอบเสียงดุ สะบัดหน้าหนีจากดวงตาเข้มที่มองมาเหมือนกับจะล้อเลียน “อ้าว เออ…ไม่รู้จักก็ไม่รู้จัก” นรุฒม์เกาหัวแกรกอย่างงง ๆ “ถ้างั้นก็รู้จักกันไว้ตรงนี้เลยแล้วกัน นายโก...นี่ปาฏลี เพื่อนของยุ้ยเขา ลี...นี่นายโกเมน เพื่อนพี่” “สวัสดีค่ะพี่โก พี่อาร์มบอกไว้หลายวันแล้วค่ะว่าพี่จะมาวันนี้” เมธาวีเอ่ยทักทายขึ้นก่อน พร้อมยิ้มกว้างต้อนรับเพื่อนของสามีที่หล่อนรู้จักและสนิมสนมเป็นอย่างดี แล้ว “เออ แต่ทำไมมาซะบ่ายเลยล่ะ ? เมื่อเช้าเอ็งโทร. มาบอกว่าจะมารถเที่ยวแรกไม่ใช่เหรอ ?” นรุฒม์ หันไปถามเพื่อน เช้ามืดวันนี้ขณะที่เขาลุกขึ้นเตรียมเปิดร้าน โกเมนโทรศัพท์มาบอกว่าเพิ่งเดินทางถึงเชียงใหม่ และจะจับรถโดยสารเที่ยวแรกจากเชียงใหม่มาปายทันที กะเวลาดูแล้ว เขาน่าจะมาถึงราวสิบโมงเช้า นรุฒม์จึงนึกแปลกใจเมื่อเพื่อนสนิทมาปรากฏตัวที่ร้านตอนเกือบบ่ายสามโมง โกเมน เบือนสายตาจากคนหน้าง้ำมามองเพื่อนและภรรยา ตอบคำถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่จงใจให้หญิงสาวอีกคนฟังมากกว่า “ก็เกือบได้ตั๋วเที่ยวแรกแล้วล่ะ แต่ดันโดนมือดีชิงไปต่อหน้าต่อตาซะก่อนน่ะสิ” “ตายจริง...” เมธาวีออกอุทานอย่างตกใจ “โดนขโมยตั๋วหรือคะ ?” โกเมนไหวไหล่พลางยิ้ม “ก็...จะว่าอย่างนั้นก็ได้นะ” ปา ฏลีหันขวับกลับมา รู้สึกเหมือนหล่อนกำลังถูกปรักปรำว่าเป็นขโมย จึงออกปากพูดกับชายหนุ่มเป็นครั้งแรก “นี่คุณ ! พูดดี ๆ นะ ฉันไม่ได้ขโมยซะหน่อย คุณนั่นแหละเป็นผู้ชายแท้ ๆ ไม่รู้จักเสียสละเลย” โกเมน ยังคงมองมาที่หล่อนนิ่ง ๆ พร้อมรอยยิ้มขัน ๆ ที่ทำให้อารมณ์ของปาฏลียิ่งฉุนเฉียวมากขึ้นไปอีก ส่วนนรุฒม์และเมธาวีดูเหมือนจะเข้าใจสถานการณ์ได้ในทันที “อ้อ เรื่องเป็นอย่างนี้นี่เอง” นรุฒม์หัวเราะเบา ๆ เอื้อมมือไปตบไหล่โกเมน ก่อนหันไปหาเพื่อนของภรรยา “อย่าถือสากันเลยนะ เรื่องมันแล้วไปแล้ว เอาเป็นว่าตอนนี้ได้รู้จักกันแล้วก็ละกันนะ” ปาฏลีขมวดคิ้วมุ่น ยังไม่หายหงุดหงิด ยิ่งรวมเข้ากับเรื่องกระเป๋าเสื้อผ้าของหล่อนที่หายไปด้วยแล้ว หญิงสาวก็แน่ใจว่าโกเมนนั้นเป็นโชคร้ายอีกเรื่องที่หล่อนต้องเจอในวันนี้ “ว่าแต่เมื่อกี้ยุ้ยว่ากระเป๋าเสื้อผ้าของลีหายไปหรือ ? มันยังไงกันล่ะ ?” นรุฒม์เอ่ยถามถึงเรื่องที่คุยกันค้างอยู่เมื่อครู่ “ลีก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะพี่อาร์ม โชคร้ายอะไรอย่างนี้ก็ไม่รู้” ปาฏลีถอนหายใจยาวอย่างปลงตก เพราะคงหมดหวังที่จะได้ของตัวเองคืนมา “นี่ ใช่มั้ย ? กระเป๋าของคุณ” เสียงจาก ‘โชคร้าย’ ของปาฏลีดังขึ้น ชายหนุ่มปลดเป้ลงจากหลังแล้วยื่นมาตรงหน้าหญิงสาว ปาฏลีเบิกตากว้างเมื่อเห็นกระเป๋าของตัวเอง หล่อนคว้าจากมือของเขาไปอย่างรวดเร็ว เปิดเป้ออกตรวจดูข้าวของภายใน เมื่อแน่ใจว่าของข้างในเป็นของตัวเองก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก “คุณรีบร้อนวิ่งออกไป แถมคว้าเอากระเป๋าผมไปด้วย จะเรียกก็ไม่ทันแล้ว กระเป๋าของผมคงอยู่ที่คุณใช่ไหม ?” ปา ฏลีเงยหน้ามองชายหนุ่มแล้วพยักหน้าน้อย ๆ รู้สึกละอายใจขึ้นมาที่ไปแย่งซื้อตั๋วรถที่ควรจะเป็นของเขา แถมเมื่อกี้ยังนึกค่อนขอดว่าเขาเป็นตัวโชคร้าย แต่แล้วเขากลับเอาข้าวของที่นึกว่าจะสูญไปเสียแล้วมาคืนถึงที่ หล่อนจึงยิ้มแห้ง ๆ ให้เขาอย่างนึกขอบคุณ “เออ โชคดีนะที่เอ็งเอามาด้วยถึงนี่ ว่าแต่ทำไมเอ็งถึงรู้ว่ายัยลีจะอยู่ที่นี่ล่ะ ?” นรุฒม์เอ่ยขึ้นอย่างสงสัย “ที แรกก็คิดว่าจะเอาไปฝากไว้ที่รับฝากของหายที่สถานีแล้วล่ะ เผื่อเจ้าของจะมาถามหาทีหลัง...” โกเมนตอบเรื่อย ๆ แล้วก็ชะงักไปเหมือนลังเล แต่เมื่อสบสายตากับหญิงสาวเจ้าของกระเป๋าที่มองจ้องมา เขาก็เอ่ยต่อมาพร้อมจ้องกลับด้วยแววตาแปลก ๆ “แต่เจ้าของกระเป๋าเขาบอกรายละเอียดไว้ชัดเลยนี่ ว่าเขาจะมาที่นี่” นรุฒม์ กับเมธาวีหันกลับมามองหน้าปาฏลี หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยสงสัยในคำตอบของชายหนุ่ม หล่อนก็ไม่ได้ใส่นามบัตรของร้านหรือเขียนแผนที่อะไรที่บ่งบอกว่าจะมาพักที่ นี่ไว้ในกระเป๋าเป้นี่นา ข้างในนั้นก็มีแต่เสื้อผ้า หนังสือสองสามเล่มที่พกมาสำหรับอ่านเล่นเมื่อต้องอยู่ว่าง ๆ ที่นี่ แล้วก็... ปาฏลีเบิกตากว้างเมื่อนึกถึงไดอkรี่เล่มเล็กที่ใส่ไว้ ในช่องซิปด้านหน้ากระเป๋า ข้างในนั้นระบุชัดเจนว่าหล่อนจะมาพักกับเมธาวีที่นี่ ไม่เพียงเท่านั้น หลายวันมานี้หล่อนระบายความรู้สึกทั้งโกรธ ผิดหวัง เสียใจ และความสิ้นหวังต่อความรักเอาไว้จนเต็ม ป่านนี้เขาไม่รู้หมดแล้วหรือว่าหล่อนเป็นผู้หญิงอกหักที่วิ่งหนีความหลังอัน โหดร้ายมาไกลจนถึงนี่... นี่เอง สาเหตุที่ทำให้เขามองหล่อนด้วยสายตาแปลก ๆ หญิง สาวหมุนตัวกลับทันที เดินเร็ว ๆ ออกหลังร้านตรงเข้าไปยังตัวบ้าน เมื่อถึงห้องนอนก็เหวี่ยงเป้ลงไปบนเตียงอย่างหัวเสีย เมธาวีวิ่งเหยาะ ๆ ตามหลังมาพอดี ทันเห็นท่าทางกระฟัดกระเฟียดของเพื่อนรักจึงเอ่ยปากถาม “เป็นอะไรไปยัยลี ? ทำไมหงุดหงิดอย่างนั้นล่ะ ? พี่โกเขาอุตส่าห์เอากระเป๋ามาคืนให้ ไม่ดีใจหรือ ?” “ก็ เขาอ่านไดอารี่ของฉันน่ะสิ ! เขาถึงได้รู้ว่าฉันจะมาพักกับเธอที่นี่ !” ปาฏลีเดินไปคว้ากระเป๋าเป้อีกใบจากมุมห้อง ยัดเสื้อผ้าที่รื้อออกมาดูใส่เข้าไปลวก ๆ แล้วหิ้วออกไปที่ประตู พบเข้ากับนรุฒม์และโกเมนที่กำลังยืนไขกุญแจอยู่หน้าห้องพักตรงกันข้ามพอดี “นี่ กระเป๋าคุณ !” หญิงสาวยัดกระเป๋าใส่มือชายหนุ่มแล้วตะโกนใส่หน้า “แต่จะขอบใจกว่านี้มากถ้าคุณไม่ละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวของคนอื่น !” ว่าแล้วก็สะบัดหน้ากลับเข้าห้องปิดประตู ทิ้งให้อีกสามคนที่เหลือยืนมองหน้ากันตาปริบ ๆ โกเมนมองตามร่าง บางที่ผลุบหายเข้าไปในห้องพร้อมปิดประตูตามหลังเสียงดัง แล้วก้มลงมองกระเป๋าในมือตัวเองอย่างปราศจากความหมาย เสียงเมธาวีเอ่ยขึ้นอ่อย ๆ “ขอโทษด้วยนะคะพี่โก ยัยลีคงกำลังอารมณ์ไม่ดีน่ะค่ะ” เขา เงยหน้าขึ้นมองภรรยาสาวของเพื่อนยิ้ม ๆ “ไม่ต้องขอโทษอะไรหรอกยุ้ย ที่จริงพี่ก็ผิดเหมือนกันที่ไปยุ่งกับของส่วนตัวของเขา แต่ถ้าพี่ไม่เปิดดูก็คงไม่รู้ว่าจะหาตัวเจ้าของได้ยังไง” นรุฒม์ ตบไหล่เพื่อนเบา ๆ แล้วผลักเข้าไปในห้อง “เอ็งเข้าไปเก็บของก่อนดีกว่า ยุ้ยไปดูลีก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวพี่ออกไปดูหน้าร้านให้เอง” เมธาวีพยักหน้า แล้วเดินตรงไปเคาะประตูห้องฝั่งตรงข้าม “ลี เปิดประตูให้ฉันหน่อยสิ” อึดใจ ใหญ่ คนข้างในจึงยอมเปิดประตูออกมาพร้อมกับตาแดง ๆ สภาพเหมือนคนเพิ่งร้องไห้น้ำตายังไม่ทันแห้ง ปาฏลีคงจะปาดออกลวก ๆ แล้วจึงลุกมาเปิดประตูให้เพื่อน หญิงสาวหันหลังกลับเดินไปทิ้งตัวนั่งบนเตียง เมธาวีปิดประตูแล้วก้าวมาหยุดยืนตรงหน้า “ดูหน้าตาเข้าซิ ดูไม่ได้เลยยัยลี” ปาฏลีไม่ตอบอะไร นอกจากนั่งเม้มปากนิ่ง ตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง “ไม่ เอาน่ะลี อย่าโกรธอะไรพี่โกเขาเลย เขาบอกฉันนะว่าไม่ได้ตั้งใจ เขาแค่อยากรู้ว่าใครเป็นเจ้าของกระเป๋าเท่านั้นเอง แล้วก็บังเอิญไดอารี่ของเธอมันเป็นหลักฐานเดียวที่มี” “แต่เขาก็ไม่ควรอ่าน มันเป็นเรื่องส่วนตัวของคนอื่น !” ปาฏลีตอบเสียงห้วน แสดงอารมณ์ที่ยังกรุ่นอยู่ภายใน “โธ่ พี่เขาคงไม่ได้อ่านละเอียดอะไรหรอก คงแค่พอให้รู้ว่าเธอเป็นใคร จะได้ตามหาเจ้าของได้ถูก” “เขา ต้องอ่านหมดนั่นล่ะ ! เขาต้องอ่านทั้งหมดที่ฉันเขียน !” ปาฏลีหันกลับมามองหน้าเพื่อน เมื่อเมธาวียังเบิกตาโตเหมือนจะถามว่าหล่อนรู้ได้ยังไง ปาฏลีก็ตอบเสียงดังจนเกือบจะเป็นตะโกน “ไม่งั้นเขาจะมองหน้าฉันเหมือนฉันเป็นตัวตลกอย่างนั้นเหรอ !” เมธาวีเอื้อมมาจับมือเพื่อนเขย่าเบา ๆ “อะไรกันลี ฉันไม่เห็นพี่โกเขาทำท่าแบบนั้นเลย เธอคิดมากไปเองรึเปล่า ?” “ฉัน ไม่ได้คิดไปเอง ! เธอไม่เห็นสายตาที่เขามองฉันเหรอ ? ใช่สิ ! เขาต้องคิดแน่ว่า อ้อ ! นี่เอง ยัยผู้หญิงอกหักที่โดนแฟนทิ้งไปกับคนอื่น จนต้องหนีมาเลียแผลใจไกลถึงขนาดนี้” พูดเท่านี้ น้ำตาก็หล่นเผาะ ๆ ลงมาอีก แต่คราวนี้ผสมปนเปกันทั้งความเสียใจกับความคับแค้นใจที่มีคนอื่นมาล่วงรู้ ถึงความอ่อนแอของตัวเอง เมธาวีส่ายหน้าเหมือนจนปัญญา หล่อนฉุดแขนเพื่อนเบา ๆ ให้ลุกขึ้น “ไม่เอาล่ะ ฉันไม่ฟังเธอแล้ว ลุกขึ้นแล้วออกไปหาอะไรกินดีกว่า” “ฉันไม่ไป !” “แต่เธอยังไม่ได้กินอะไรนะ แล้วนี่ก็บ่ายสามเข้าไปแล้วด้วย” “ฉัน ยังไม่หิว...” ปาฏลีเสียงอ่อนลงเล็กน้อย ที่จริงหล่อนก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาแล้วเหมือนกัน เพราะตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย แต่เมื่อคิดว่าจะต้องออกไปเผชิญหน้ากับเจ้าของแววตาแปลก ๆ คู่นั้น หล่อนก็อดจะรั้นไม่ได้ “ไม่ได้ ! เธอต้องกิน” เมธาวีเสียงเข้มขึ้น หล่อนฉุดเพื่อนลุกขึ้นได้จนสำเร็จแล้วรุนหลังไปจนถึงหน้าห้องน้ำ ใช้น้ำเสียงแบบที่ปาฏลีคุ้นเคยมาตลอด เวลาที่หล่อนรั้นจะเอาให้ได้อย่างใจ แล้วถูกเมธาวีกำหราบเอาได้ทุกครั้ง “ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ ฉันจะไปรอเธอหน้าร้าน เดี๋ยวจะหาอะไรให้กิน” เมธาวีก้าวฉับ ๆ ไปที่ประตู ก่อนจะปิด หล่อนส่งสายตามากำชับเพื่อนแทนคำพูด เมื่อเห็นปาฏลีหายเข้าห้องน้ำไป จึงถอนใจเบา ๆ ปาฏลียังคงหัวรั้นเหมือนเมื่อครั้งเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยไม่มีผิด แล้วก็ยังต้องเป็นหล่อนอีกนั่นแหละที่ต้องคอยกำหราบไม่ให้ปาฏลีแผลงฤทธิ์มาก เกินไปนัก โกเมนเปิดประตูห้องพักของเขาออกมาพอดี ผมที่ยาวปรกต้นคอเปียกหมาด ๆ เสื้อผ้าผลัดใหม่แล้วเรียบร้อย ที่ไหล่สะพายกระเป๋าสี่เหลี่ยมใบย่อม พร้อมขาตั้งกล้องอันใหญ่ในมือ เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเมธาวียืนทำหน้ายุ่งอยู่คนเดียว “อ้าว พี่โก อาบน้ำเสร็จแล้วหรือคะ ? เดี๋ยวไปทานข้าวด้วยกันนะคะ” เมธาวีเอ่ยขึ้น “ไม่ เป็นไรจ้ะ พี่ทานแล้วก่อนแวะมาที่นี่ ตามสบายเถอะ” เขาเหลือบตามองไปทางประตูห้องฝั่งตรงข้ามที่ปิดสนิทแวบหนึ่ง “พี่ต้องออกไปทำงานแล้วล่ะ เดี๋ยวค่ำ ๆ จะกลับ” เมธาวีพยักหน้า นึกโล่งใจเหมือนกันที่เขาจะได้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับคนหัวรั้นในห้อง ไม่อย่างนั้นหล่อนและนรุฒม์ในฐานะคนกลางคงลำบากใจไม่น้อย ปา ฏลีหันมองซ้ายขวาอย่างลังเลใจ เมื่อเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้เคาน์เตอร์หน้าร้าน หล่อนสวมเสื้อยืดสีขาวพอดีตัว กระโปรงผ้าเนื้อบางเบาสีเหลืองอ่อนยาวเกือบกรอมเท้า ผมดำยาวเคลียไหล่ยังหมาดน้ำเพราะเจ้าตัวเพียงใช้ผ้าขนหนูเช็ดพอให้แห้ง ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นแต้มแต่งเครื่องสำอางไว้บาง ๆ เผยความงามตามธรรมชาติของหล่อนที่แม้จะไม่สวยผุดผาดนัก แต่ก็ชวนให้เหลียวมองซ้ำได้ไม่รู้เบื่อ “อาบน้ำอาบท่าแล้วหน้าตา ค่อยยังชั่วนะเธอน่ะ” เมธาวีลุกจากโต๊ะด้านในสุดของร้านมาจูงมือเพื่อนสาวไปนั่งที่เก้าอี้ นรุฒม์นั่งคอยอยู่ก่อนแล้ว บนโต๊ะมีข้าวพร้อมกับสองสามอย่างวางเตรียมไว้เหมือนรอท่า ปาฏลี มองอาหารตรงหน้าแล้วนึกหิวขึ้นมาทันที แต่เพราะยังอดไว้ท่าทีไม่ได้ตามนิสัยที่มีแต่เดิม จึงเงยหน้าขึ้นมองนรุฒม์เหมือนจะถาม แต่ก็ไม่เอ่ยปากอะไรออกมา เหมือน จะรู้ว่าปาฏลีต้องการถามอะไร เขาจึงหันไปตักข้าวจากโถข้างตัว ส่งจานให้หญิงสาวก่อน ปากก็เอ่ยชวน “เอ้า กินกันเลย ไอ้โกมันออกไปถ่ายรูปนู่นแล้ว ถ้าหิวมันคงหากินเองได้ หมอนี่ลงได้ถ่ายรูปล่ะก็ เป็นลืมหมด” “พี่โกเขาเป็นช่างภาพจ้ะ ลี ที่มาปายนี่ก็เพราะมาทำงาน” เมธาวีเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นเพื่อนยังเฉย ไม่พูดว่าอะไร จึงหันไปหาสามีเพื่อชวนคุย “ใช่มั้ยคะ ? พี่อาร์ม” “ใช่จ้ะ เห็นว่าคราวนี้มาถ่ายรูปให้หนังสือแนะนำท่องเที่ยวหรือไงนี่แหละ” “เธอน่าจะได้เห็นฝีมือถ่ายรูปของพี่โกนะ ยัยลี สวยมากเลยล่ะ ฉันยังเคยแอบขอให้พี่โกถ่ายรูปให้บ่อย ๆ เลย” ปาฏลีก้มหน้าก้มตาทานอาหารเฉยอยู่ ราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่ทั้งสองคนกำลังพูด หึ ใครสนใจกันล่ะว่าหมอนั่นจะทำมาหากินอะไร ! เงียบ กันไปอึดใจหนึ่ง นรุฒม์จึงเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาว่า “ลีอยากไปเที่ยวไหนรึเปล่าล่ะ ? ที่ปายนี่มีที่เที่ยวเยอะนะ ลียังไม่เคยมาใช่ไหม ?” “ค่ะ” ปาฏลีตอบสั้น ๆ “เธอ อยากไปไหนเป็นพิเศษรึเปล่า ? เดี๋ยวเรามาช่วยกันลิสต์สถานที่เลยก็ได้” เมธาวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น หวังจะกระตุ้นให้เพื่อนสาวร่าเริงขึ้นมาบ้าง “ดีมั้ย ?” “อืม ก็ดี...” ปาฏลีพยักหน้าตอบเรื่อย ๆ มากกว่าจะสนใจจริงจัง “แล้ว เราก็ให้พี่อาร์มขับรถพาไป หรืออยากจะไปค้างที่รีสอร์ทแถว ๆ ริมน้ำปายก็ได้ นะคะพี่อาร์ม” ประโยคหลังหันไปพยักเพยิดกับสามี ซึ่งก็ยิ้มรับอย่างเอาใจ “เอางี้ เดี๋ยวพี่ไปหยิบโบชัวร์ แล้วก็อัลบั้มรูปที่เราเคยถ่าย ๆ ไว้มาให้ลีดูดีกว่า จะได้รู้ว่าอยากจะไปไหนก่อนดี” ว่าแล้วนรุฒม์ก็ลุกออกไปจากโต๊ะ ส่วนเมธาวีก็ตักกับข้าวส่งให้เพื่อน พลางคะยั้นคะยอให้เธอทานมาก ๆ “... ที่จริงเธอกับพี่อาร์มไม่ต้องลำบากหรอกนะ ฉันก็ไม่ได้อยากจะไปเที่ยวไหน อยากอยู่เฉย ๆ มากกว่า” ปาฏลีพูดพลางเขี่ยอาหารในจานไปมา “ได้ ยังไงกันล่ะ ยัยลี เธอถ่อมาไกลถึงนี่ คงไม่ได้คิดจะมาเปลี่ยนที่นอนเฉย ๆ หรอกนะ” เมธาวีมองเพื่อนอย่างตำหนิ “มาทั้งทีก็ต้องเที่ยวให้เต็มที่สิ อีกอย่าง มานั่ง ๆ นอน ๆ ซึมกะทือแบบนี้มันไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกน่ะ” ยัง ไม่ทันที่เพื่อนสาวจะตั้งท่าเทศนาอะไรต่อไป เสียงโทรศัพท์มือถือของปาฏลีก็ดังขึ้น หญิงสาวละมือจากช้อนส้อม หยิบโทรศัพท์ขึ้นดูแล้วขมวดคิ้วอย่างสงสัยเมื่อเห็นหมายเลขไม่คุ้นตา “สวัสดีค่ะ” ปาฏลีกรอกเสียงลงไป พลางคิดในใจว่าอาจเป็นลูกค้าสักคนที่โทร. มาติดต่อเรื่องงาน “...พี่ลีเหรอคะ ?” เสียงเล็ก ๆ จากปลายสายดังขึ้นเบา ๆ หลังจากเงียบไปครู่เหมือนลังเล “...นี่ศิตาเองนะคะ” ปา ฏลีคอแข็งขึ้นทันที ไม่จำเป็นต้องแนะนำตัว เธอก็จำน้ำเสียงนั้นได้แม่น ! มือที่ถือโทรศัพท์แนบหูอยู่สั่นน้อย ๆ อาการผิดปกติของเพื่อนทำให้เมธาวีจับตามองอย่างนึกสงสัย “เอ่อ...ตาไปหาพี่ที่ออฟฟิศ แต่เขาบอกว่าพี่ลาพักร้อน... ตาแค่อยากจะโทร. มาถามว่าพี่สบายดีใช่มั้ยคะ... ?” ปาฏลีกัดริมฝีปากตัวเอง พูดเสียงแค่น “เธอจะอยากรู้ไปทำไม ?” “ตาเป็นห่วงพี่ลีนะคะ... ตาอยากจะขอโทษพี่อีกครั้ง ตารู้ว่าตาทำผิดกับพี่มาก แต่...แต่ตากับพี่เอก เราสองคน...” โดย ไม่ปล่อยให้ปลายสายพูดจบประโยค ปาฏลีก็โพล่งออกไปด้วยน้ำเสียงแตกพร่า น้ำตาออกมาคลอหน่วย “ไม่จำเป็น ! ฉันเข้าใจทุกอย่างดี ! พวกเธอจะทำอะไรก็เชิญ ไม่ต้องสนใจความรู้สึกของฉัน ตอนที่พวกเธอทำ เธอก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้วนี่ จะมาพูดอะไรอีกในตอนนี้ !” หญิงสาวฝืนหัวเราะเสียงขื่น ก่อนพูดเสียงดังจนเกือบเป็นตวาดใส่โทรศัพท์ “แล้วอย่าโทรมารบกวนฉันอีก !” ปาฏลีตัดสายสนทนา กระแทกโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเสียงดังจนเมธาวีสะดุ้ง หญิงสาวซบหน้าลงกับฝ่ามือก่อนร่ำไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น เมธาวีกะพริบตามองเพื่อนสาว แล้วเดินอ้อมไปหยุดอยู่ด้านหลัง วางมือลงบนไหล่บางที่สั่นไหวด้วยแรงสะอื้นนั้นเบา ๆ นรุฒม์ถืออัลบั้มรูปสองสามเล่มเดินเข้ามา แต่เมื่อเห็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นก็ชะงักไป หันไปสบตาภรรยาเหมือนกับจะถาม แต่เมธาวีโบกมือไล่ให้ออกไปเสียก่อน เขาจึงเดินเลี่ยงไป ปาฏลีซบ หน้าอยู่กับฝ่ามือครู่ใหญ่ ก่อนเงยหน้าขึ้น น้ำตากลบตา เอ่ยกับเพื่อนสนิทด้วยเสียงสั่นเครือ “ฉันไม่เข้าใจเลยยุ้ย... เขายังต้องการอะไรอีก ? หรือต้องการรู้ให้แน่ว่าฉันเป็นยังไง ฉันตายหรือยัง !” “โธ่ ลี...” เมธาวีเอ่ยเสียงอ่อน พลางบีบไหล่เบา ๆ อย่างปลอบโยน “เธอไม่ต้องไปสนใจหรอก ถ้าเขาโทร. มาก็อย่ารับ” “ฉัน ไม่ได้รับโทรศัพท์ของเขาเลย... ทั้งคู่นั่นแหละ ! แต่เมื่อกี้เขาคงรู้ว่าฉันไม่รับแน่ถ้ารู้ว่าเป็นเขา เลยเอาเบอร์ใครที่ไหนโทรมาก็ไม่รู้ !” ปาฏลีตอบเสียงห้วน ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น เธอก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์จากอรรฆพลและศิตาอีกเลย แม้ว่าทั้งสองคนจะเพียรโทร. มาบ่อยแค่ไหน “ถ้าอย่างนั้น เธอก็ไม่ต้องรับ ถ้ามีใครโทร. มาอีก ฉันจะรับให้เอง เอาไหม ?” ปาฏลีปาดน้ำตาออกจากร่องแก้ม นิ่งไปครู่เหมือนกับพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ “ไม่เป็นไรหรอกยุ้ย” ว่าแล้วเธอก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาถอดแบตเตอรี่ออก โยนลงไปแรง ๆ บนโต๊ะ “อ้าว แล้วกัน” เมธาวีอุทาน “ทำแบบนี้แล้วถ้าเผื่อลูกค้าหรือเจ้านายเธอโทร. มาล่ะ ?” “ไม่ ต้องห่วงหรอก ฉันบอกลูกค้าหมดแล้วว่าฉันลาพักร้อน ฝากงานไว้กับเพื่อนที่ออฟฟิศแล้วด้วย ส่วนพี่เจษน่ะ ฉันบอกไว้แล้วว่าจะมาพักกับเธอ พี่เขามีเบอร์โทรศัพท์ของเธออยู่แล้วนี่” เมธาวีถอนใจยาว “ดีนะที่ทำงานกับคนกันเอง ฉันนึกไม่ออกเลยว่าถ้าเจ้านายของเธอไม่ใช่พี่เจษ เธอจะทำยังไง ?” ปา ฏลีนิ่งไป นึกดีใจที่หล่อนมีเจ้านายเป็นรุ่นพี่ที่สนิทสนมกันมาตั้งแต่สมัยเป็นเด็ก กิจกรรมในมหาวิทยาลัย เมื่อเรียนจบ เจษฎาซึ่งเปิดบริษัทโฆษณาของตัวเองก็มาชักชวนให้หล่อนไปทำงานด้วยกัน เพราะฉะนั้น เมื่อเขารู้ว่าหล่อนขอลาพักร้อนเพราะกำลังย่ำแย่ จึงไม่ลังเลใจเลยที่จะอนุญาตให้ลาได้ไม่มีกำหนดจนกว่าจะดีขึ้น เพียงแต่ขอให้หล่อนสะสางงานและฝากไว้กับเพื่อนร่วมงานที่สนิทกันอีกคน เท่านั้น “เอาล่ะ เธอทำใจให้สบายก่อนดีกว่า เรามาคิดกันดีไหมว่าจะไปเที่ยวไหนกันดี ?” เมธาวีปรับน้ำเสียงให้แจ่มใสขึ้น “เดี๋ยวฉันไปเอาอัลบั้มมาให้เธอดูดีกว่า” ปา ฏลีคว้าข้อมือของเพื่อนรักไว้ แล้วส่ายหน้า “ไม่ดีกว่ายุ้ย ขอบใจมาก แต่ฉันยังไม่อยากไปไหนจริง ๆ ตอนนี้” ว่าแล้วหล่อนก็ลุกออกจากโต๊ะ เดินเลี่ยงออกหลังร้านไปโดยไม่สนใจเสียงทักท้วงของเมธาวี นรุฒม์ เข้ามาเมียง ๆ มอง ๆ เมื่อเห็นเพื่อนสนิทของภรรยาปลีกตัวออกไปแล้วก็เดินเข้ามาหา มองดูโทรศัพท์และแบตเตอรี่ที่กระจัดกระจายบนโต๊ะอย่างงง ๆ “อะไรกัน ? ยุ้ย” เมธาวี ถอนหายใจยาว เมื่อเห็นเขาหอบอัลบั้มและโบชัวร์โฆษณาสถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ มาด้วย ก็ยิ้มบาง ๆ ให้สามี “ยัยลีคงไม่อยากไปไหนตอนนี้หรอกค่ะพี่อาร์ม รอให้สงบสติอารมณ์ได้กว่านี้ก่อนดีกว่า ขอบคุณพี่มากนะคะ...” ----------- ติดตามเรื่องราวตอนต่อไปได้ในรูปแบบรูปเล่ม "อุ่นรัก ณ ปาย" ค่ะ |
||
| แก้ไขล่าสุด ใน วันพุธที่ 13 มกราคม 2010 เวลา 03:06 น. |
Your Shopping Cart
รถเข็นของท่านยังไม่มีรายการสินค้า
Top 5 หนังสือขายดี (web)
|
1 |
|
|
|
2 |
|
Finch NEW!
|
|
3 |
|
Soul slayer คู่หูผิดสูตรฯ |
|
4 |
|
แม่สื่อปากร้าย vs ผู้ชายรสจัด
|
|
5 |
|
ข้านี้แหละ..จอมโจรแห่งตำนาน 1 |
Links
Wallpaper สำหรับแฟนๆ
